Broliai Tiberijus ir Gajus Grakchai

Tema	Lotynų kalba
Tipas	Tekstas
Aprašymas	Non minus quam Catō clārī, quamquam disparēs ei et moribus et ingeniīs, erant duo fratres, Tiberius et Gaius Semproniī Gracchī. Hī non mōrum corruptiōni, sed paucōrum avaritiae obstābant, cum inopiam pauperum sublevāre studēbant. Nam, Carthagine delētā et Graeciā captā, Romae divitiae in paucōrum manus undique conflūxērunt, reliqua vero multitūdo populī oppressa a nobilitāte, sua etiam amīsit. Et quemadmodum prīmīs rei publicae temporibus patriciī et plēbs dē iūre inter sē certābant, sic hāc aetāte inter nōbilēs sive optimātēs et pauperes summae controversiae ortae sunt. Causam populī prior Tiberius Sempronius Gracchus, maior nātu, suscēpit.
Patalpinta	2005-08-09
Parsisiuntė	104
	Parsisiųsti9 KB

Išsamus aprašymas

Is, anno ab urbe conditā sescentēsimō vicēsimō prīmō tribūnus plebis creātus, lēgēs tulit, ut agrī publicī plebī dividerentur et in provinciās novae coloniae dēdūcerentur, ob eamque rem non minus odium potentiōrum in sē conflāvit, quam animos inopum sibi conciliāvit. Sed dum tribūnus erat, sacrofcanctus erat; privātō insidiae nōbilium imminēbant. Itaque in annum insequentem iterum tribūnus plēbis creārī voluit.
Interea optimātēs clientēs suōs concitāvērunt, quī Gracchī conātus in contiōne impedīrent. Cum diēs comitiōrum venisset, maximus tumultus populī ortus est. Quāre Tiberius contiōnem dimīsit, rogans, ut posterō diē iterum adessent. A populō domum deductus, per tōtam noctem custodiebātur,
Postrīdiē Tiberius, multīs et tristibus prodigiīs perterritus, in Capitōlium vēnit. Prodit in contiōnem populi, stipātus turbā suōrum; petit atque obsecrat, ut sē defenderent; cumque in tumultū non audirētur, manum capiti admōvit, periculum sibi imminēre ostentans. Statim adversariī senātuī, quī non procul in templo habitus est, rettulērunt Tiberium populō signum dare, ut diadēma capitī suo imponerent.
Consurrexērunt omnēs, īrā ardentes et a consule postulāvērunt, ut rem publicam armīs defenderet; cumque is dubitāret ac negāret sē vim contrā civem, Romānum adhibitūrum essse, Scipiō Nasīca, ūnus e senatōribus, sublātā ad caelum dextrā, proclamāvit: ,,Quī rem publicam salvam esse volunt, mē sequantur!" Tum extemplō se proripit, magnā turbā nobiiium comitātus. Prē^scutīs togās prae se ferunt, pro armīs aliī baculīs, e fascibus lictōrum correptīs, aliī subselliīs, in quibus sedēbant, ūtuntur atque ita in contiōnem ruunt.
Quōs cum īrā incitātōs ac velut insānos populus vīdisset, perterritus in fugam sē dedit, Tiberiō relictō. Nasīca cum suīs omnia, quae obvia erant, prosternentes, ipsum eum petunt; tum ille quoque fugae se mandāvit, sed, fragmentō subselliī ictus, cecidit. Nec explētum est odium nobilium ipsā adversāriī morte; nam, sepultūrā ei denegātā, corpus in flūmen proiecērunt.
Tālem vītae fīnem habuit vir probus atque mitis ingeniī, quī modicīs lēgibus rem publicam non labefactāre, sed sanāre voluit.
Novem annīs post, quam Tiberius occīsus erat, Gaius necis frāternī vindex et lēgum eius propugnātor exstitit. Is frātrī in virtūte et probitāte non cedēbat, ingeniō, audaciā, eloquentiā praestābat. Prīmōs post mortem Tibcriī annos remōtus a rebus publicīs in ōtiō degit; sed subitō, quasi a quōdam excitātus (frāter ei in somniō appāruisse traditur, exprobrans, quod consilia sua non exsequerētur), in publicum prodiit et in oculīs cīvium versārī coepit, grātiam populi appetens. Nōbiles, quī iam pridem iuniōrem Gracchum plūs etiam, quam seniōrem, timēbant, ut eum a contiōnibus amoverent, quaestōrem in Siciliam mīsērunt. At ille, dandestīna eōrum consilia sentiens, ubi dies comitiōrum appropinquāvit, provinciā relictā, confestim Romam rediit et tribunātum petīvit.
Quod cum audīvisset māter eius, clarissimī illīus Scipiōnis Africānī fīlia, gravissimō dolōre affecta esse dicitur. Illa enim, Tiberiō amissō, tristem in solitūdine vītam agēbat, fīliī sortem dēflens, quem antea ipsa ad glōriam et ad honōres incitāverat, cum dīceret: ,,Cur Scipiōnis modo filia, non Gracchōrum etiam mater appellor?" Cum vērō matris dolor superbiam matrōnae frēgisset, Gaium admonuit, ut ab inceptīs desisteret et si minus sibi, mātrī certe parceret. Sed nihil admonitiōnēs māternae profuērunt. Tribūnus plēbis annō ab urbe conditā sescentēsimō tricēsimō primō creātus, per duōs annōs (nam in annum insequentem iterum tribūnus plēbis creātus est) operam dedit, ut potentiam senātus minueret, populī verō potestātem augēret; tandem a nōbilibus oppressus est.
Aliquando consul Opimius, ut colōniam, a. Gaiō dēductam, everteret, apud populum in Capitōlio dē hāc rē agēbat. Gaius cum turba suōrum eōdem contendit. Ascendērunt eō ipsō tempore, quō Opimius sacra faciēbat. Forte ūnus ex lictōribus, homo ferōx et insolens, viscera mactātae hostiae efferēbat cumque, turbae euntium obviam factus, clamāvisset: ,,Discedite, improbi; locum date bonīs hominibus", ab īrātīs interfectus est. Inde tumultus ortus est; senātus verō statim decrēvit: ,,Vidērent consules, ne quid detrimentī res publica caperet". Hīs autem verbīs mōre Romānō consulibus summa potestas in cīves dabātur, et poterat Opimius, quōcunque modō placēbat, Gaium so, ciōsque eius coērcēre.
Gracchus posterō die in montem Aventīnum, iam pridem ab amīcis eius cum plerisque cīvibus occupātum, decēdere statuit. Domō exeuntī Licinia uxor obviam se tulit et, alterā manu parvum fīlium tenens, alterā togam marīti prehendens, dolōris plēna, ita lamentabātur: ,,Quō ruis, Gaī? Nonne sortcm frātris animō reputas? Mē miseram! Num tuum quoque corpus in Tiberim deiectum vidēbo!" Dum haec dīcit, signum itineris datur; Gaius complēxibus uxōris sē eripit tadtusque in Aventīnum contendit.
Interea Opirnius delectam manum mīiitum legionāriōrum et sagittāriōrum contrā seditiōsam plēbem mōvit. A quibus summō monte occupātō et plūs quam tribus mīlibus cīvium caesīs, reliquī in fugam se dant. Gaius trans Tiberim in lūcum sē recēpit; postquam verō sē undique circumventum esse vīdit, ūnum e fidelissimīs servīs gladiō necāre sē iussit. Corpus eius in Tiberim deiectum. Capitī autem abscīsō amīcus quīdam Opimiī plumbum infādisse dicitur et consulī attulisse; promīserat enim Opimius, si quis caput Gaii sibi attulisset, par se capitī aurī pondus solutūrum esse.
Post interitum frātrum secūtae sunt plūrimae seditiōnēs, postrēmō bella cīvilia cum multā caede cīvium, dum res publica in ūnīus dominātum cessit.

Raktiniai žodžiai

• broliai grakchai
• grakchai
• tiberijus